Tegnehanne tok for seg eige kronisk sjukt barn i ny teikneserie: – Vanskelegaste til no

Teikneserieboka «Det går bra» skildrar korleis det er å få barn med kronisk sjukdom – for ein som etter eiga utsegn «prøvde å tileigne seg medkjensla» som følger med det å vere sjuk.

Sonen hadde berre vore forkjølt og knapt besøkt legevakta då helsestasjonen tok tak i noko som bekymra dei. Hanne Sigbjørnsen fortel at dei som foreldre kjempa imot.

– Vi var nærmast i fornekting i starten.

– Alltid sjølvbiografisk

«Då det viste seg at sjukdommen eg gjekk rundt og bar på ikkje skulle ramme meg sjølv, men min bitte vesle son, slo det meg som ein spade mot hovudet», skriv ho i innleiinga.

Sonen Pip, som han heiter mellom permane, har ein sjeldan, arveleg genfeil. Og handlinga går føre seg i tida då han fekk diagnosen.

Ho utdjupar vidare korleis tanken på å miste han var «så vond at det eit augeblikk kjendest som at det beste ville vore om han aldri hadde eksistert i det heile tatt. Då kunne eg levd lykkeleg uvitande om denne typen kjærleik og kva det faktisk kan koste».

– Det er basert på vår families historie, ja, seier Sigbjørnsen om handlinga i «Det går bra», som er ute denne veka.

– Eg har jo laga sjølvbiografiske teikneseriar sidan eg var 20 år omtrent, så i 15 år no. Same kva eg går gjennom, ligg det litt i korta at eg skal teikne og skrive om det. Men dette var vanskeleg – sidan det ikkje berre handlar om meg, men om barnet mitt.

– For utleverande?

Ho kallar det «tung materie» å lage noko som er ekte samtidig som det skulle vere morosamt.

– Eg visste ikkje heilt korleis eg skulle balansere det. For kor mykje er for utleverande? seier Sigbjørnsen, og medgir at ho har vore veldig i tvil. Samtidig viste det seg «veldig terapeutisk» å skrive og teikne om det, fire år etter at diagnosen trefte henne som nemnde spade.

– Eg kjende også på at eg, då vi stod i desse situasjonane sjølv – både det å vere innlagd på sjukehus med barn, og det å vite at ein er berar av ein genfeil og vil ha eit barn til – lette etter liknande historier. Ein vil høyre om andre som har stått i det same, seier ho.

Ingen var opne

Sjølv googla Sigbjørnsen som besett då legane for fire år sidan begynte å lande på ein diagnose. Ho begynte også å dele litt på Instagram-kontoen sin.

– Då var det mange som privat delte med meg kva dei hadde gjort. At dei hadde stått i same situasjon. Men ingen er jo opne om det. Det er sikkert mykje fordi at folk vernar om privatlivet til barna, samtidig som det å ta abort kan vere tabubelagt.

For det viste seg å vere eit av alternativa når Tegnehanne og mannen ønskte eit søsken til Pip: Teste – og ta abort om nestemann også skulle ha genfeilen. Dette skriv og teiknar ho om i «Det går bra».

Bytet etternamn

Dei vaksne som dukkar opp i bøkene til Sigbjørnsen, kan ho lettare anonymisere. Det har ho også prøvd så langt det går med barna: Ho har omhyggeleg gått gjennom alt ho har skrive og teikna, så sjølve diagnosen ikkje blir røpt på noko vis. Barna fekk først etternamnet hennar.

– Det fekk eg kalde føter på, så eg måtte endre det. Fordi eg var redd for at det kunne bli googla. At nokon skulle finne ut noko som eg ikkje visste.

Ho erklærer at ho målet var å lage «ei morosam bok». Og det er den:

Tegnehanne byr på seg sjølv og møte med alt frå psykolog (ei suveren scene der han les frå førre times notat «Hanne ringde ein gong 113 fordi sonen hennar såg litt rar ut i ansiktet»), ho skildrar sinnet ho opplevde fordi ho synest sjukdommen til sonen var urettferdig, og korleis ho brukte eit par timar dagleg på å søke i medisinske databasar.

Byta side

Som tidlegare sjukepleiar fortel ho ærleg og humoristisk om korleis det er å vere på «den andre sida».

– Ein får eit anna perspektiv på det å vere pasient, og på å vere sjukepleiar. Ein ser liksom kor mykje dei små tinga betyr, når ein blir høyrd om dei. På sjukehus hamnar ein fort i eit tannhjul, sjølv om det ikkje alltid passar deg, eller du er ein dårleg stad, seier ho:

– Då hjelper det så mykje om du får ein liten pause, eller om nokon viser forståing.

Brorparten positive

Sigbjørnsen har forklart for eldstemann at boka handlar om då dei var på sjukehus då han var liten. Trass alt handla førre bok, «Bare vent», om graviditeten.

– Han er fem år og trur han er sentrum av universet, så han synest det er heilt naturleg at alle bryr seg om kva han gjer.

Reaksjonane til vaksne har ho erfart via Instagram, og der er brorparten positive til at ho delar. Men det har også vanka negative reaksjonar på at ho ikkje burde utlevere eigne barn, fortel ho NTB.

– Du angrar ikkje?

– Ikkje endå, men boka har jo ikkje komme ut enno, så ein veit jo aldri kva slags reaksjonar ein får då!